[Giriş]İstemediğim halde ya devrelerimi yakarsam? Dik durmam gerek, ya yere yıkılırsam? Ya bir çuval inciri mahveden ben olursam? Bir daha düşünecek olsam aynı yanlışı iki kere yapar mıydım? Dişlerim sivri ama korkma ısırmam. Bana ''bit lan artık'' derler azalmam. Sohbeti ne de düzetek, haz almam. Çoğundan hoşlandığımı pek sanmam. İstediğim anda istediğim yerde olsam. Süperman gibi istediğim yere uçup konsam. [Nakarat]İnkarı bırak kabullen, kabullenmekten başka çaren yok. Ne de zor oluyor aradıklarını bulman. Pek de zor oluyor aradıklarını bulman. [Verse 2]366. gün, yüzüm yine bana dönük. Meskenim değişiyor maskenin ardı görüldüğü zaman kırılıyor kaburgan. Panda gibi soyu tükeniyor güvenimin. Ormandaki ağaç kadar yalnızlık yakından. Hey, bana güneş olur musun istesem çevremi saran karanlık şu perdeden? Ben göremesem de uzakları şimdiden, Bana her şey çok uzak be kendiliğinden beri kendimi bildiğimden. Emin değilim bilmek istediğimden. Defalarca yıpranırsın bildiğinden. İnkar etme kabullen peşindesin bildiğinde. Yine de sormazsın kendine "Neyim ben?" İçimde biriken o kocaman derin gölün dibinde saklı tüm o sırlar, Suda can veren o koca fısıltılar. Yorulur insan hep koşmaktan bir gün. Sonbahar gelir, dökülür yapraklar. Tükenir umutlar, solar tüm o parlak renkler. 366. gün bu, fazladan bir gün, fazladan bir hüzün. [Çıkış]Kabullenmekten başka çaren yok... 366. gün.